پنجمين شعر از دفتر «حجم سبز» :

آب را گل نكنيم‌:
در فرودست انگار، كفتري مي خورد آب‌.


يا كه در بيشه دور، سيره اي پر مي شويد.
يا در آبادي‌، كوزه اي پر مي گردد.

آب را گل نكنيم‌:
شايد اين آب روان‌، مي رود پاي سپيداري‌، تا فرو شويد
اندوه دلي‌.
دست درويشي شايد، نان خشكيده فرو برده در آب‌.

زن زيبايي آمد لب رود،
آب را گل نكنيم‌:
روي زيبا دو برابر شده است‌.

چه گوارا اين آب‌!
چه زلال اين رود!
مردم بالادست‌، چه صفايي دارند!
چشمه هاشان جوشان‌، گاوهاشان شيرافشان باد!
من نديدم دهشان‌،


بي گمان پاي چپرهاشان جا پاي خداست‌.
ماهتاب آن جا، مي كند روشن پهناي كلام‌.
بي گمان در ده بالادست‌، چينه ها كوتاه است‌.
مردمش مي دانند، كه شقاق چه گلي است‌.
بي گمان آن جا آبي‌، آبي است‌.
غنچه اي مي شكفد، اهل ده باخبرند.
چه دهي بايد باشد!
كوچه باغش پر موسيقي باد!
مردمان سر رود، آب را مي فهمند.
گل نكردندش‌، ما نيز
آب را گل نكنيم‌.