هفتمين شعر از دفتر «حجم سبز» :

ماه بالاي سر آبادي است ،
اهل آبادي در خواب‌.


روي اين مهتابي ، خشت غربت را مي بويم‌.
باغ همسايه چراغش روشن‌،
من چراغم خاموش ،
ماه تابيده به بشقاب خيار ، به لب كوزه آب‌.

غوك ها مي خوانند.
مرغ حق هم گاهي‌.

كوه نزديك من است : پشت افراها ، سنجدها.
و بيابان پيداست‌.
سنگ ها پيدا نيست‌، گلچه ها پيدا نيست‌.
سايه هايي از دور ، مثل تنهايي آب ، مثل آواز خدا پيداست‌.

نيمه شب با يد باشد.
دب آكبر آن است : دو وجب بالاتر از بام‌.
آسمان آبي نيست ، روز آبي بود.



ياد من باشد فردا ، بروم باغ حسن گوجه و قيسي بخرم‌.
ياد من باشد فردا لب سلخ ، طرحي از بزها بردارم‌،
طرحي از جاروها ، سايه هاشان در آب‌.
ياد من باشد ، هر چه پروانه كه مي افتد در آب ، زود از آب
در آرم‌.
ياد من باشد كاري نكنم ، كه به قانون زمين بر بخورد .
ياد من باشد فردا لب جوي ، حوله ام را هم با چوبه بشويم‌.
ياد من باشد تنها هستم‌.

ماه بالاي سر تنهايي است‌.