هشتمين شعر از دفتر «حجم سبز» :

رفته بودم سر حوض
تا ببينم شايد ، عكس تنهايي خود را در آب ،


آب در حوض نبود .
ماهيان مي گفتند: « هيچ تقصير درختان نيست.»
ظهر دم كرده تابستان بود ،
پسر روشن آب ، لب پاشويه نشست
و عقاب خورشيد ، آمد او را به هوا برد كه برد.

به درك راه نبرديم به اكسيژن آب‌.
برق از پولك ما رفت كه رفت‌.
ولي آن نور درشت ،
عكس آن ميخك قرمز در آب
كه اگر باد مي آمد دل او ، پشت چين هاي تغافل مي زد،
چشم ما بود.
روزني بود به اقرار بهشت‌.

تو اگر در تپش باغ خدا را ديدي ، همت كن



و بگو ماهي ها ، حوضشان بي آب است‌.

باد مي رفت به سر وقت چنار.
من به سر وقت خدا مي رفتم‌.