|
بيستمين شعر از دفتر «حجم سبز» :
من در اين تاريكي
فكر يك بره روشن هستم
كه بيايد علف خستگي ام را بچرد.
من در اين تاريكي
امتداد تر بازوهايم را
زير باراني مي بينم
كه دعاهاي نخستين بشر را تر كرد.
من در اين تاريكي
درگشودم به چمن هاي قديم،
به طلايي هايي، كه به ديوار اساطير تماشا كرديم.
من در اين تاريكي
ريشه ها را ديدم
و براي بته نورس مرگ، آب را معني كردم.
بازديد : 178 بار
کلمات کليدي : سهراب سپهري حجم سبز از سبز به سبز |