بيست و دومين شعر از دفتر «حجم سبز» :

صدا كن مراصدا كن مرا.
صداي تو خوب است‌.


صداي تو سبزينه آن گياه عجيبي است
كه در انتهاي صميميت حزن مي رويد.

در ابعاد اين عصر خاموش
من از طعم تصنيف در متن ادراك يك كوچه تنهاترم‌.
بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است‌.
و تنهايي من شبيخون حجم تو را پيش بيني نمي كرد.
و خاصيت عشق اين است‌.

كسي نيست‌،
بيا زندگي را بدزديم‌، آن وقت
ميان دو ديدار قسمت كنيم‌.
بيا با هم از حالت سنگ چيزي بفهميم‌.
بيا زودتر چيزها را ببينيم‌.
ببين‌، عقربك هاي فواره در صفحه ساعت حوض
زمان را به گردي بدل مي كنند.
بيا آب شو مثل يك واوه در سطر خاموشي ام‌.


بيا ذوب كن در كف دست من جرم نوراني عشق را.

مرا گرم كن
(و يك بار هم در بيابان كاشان هوا ابر شد
و باران تندي گرفت
و سردم شد، آن وقت در پشت يك سنگ‌،
اجاق شقايق مرا گرم كرد.)

در اين كوچه هايي كه تاريك هستند
من از حاصل ضرب ترديد و كبريت مي ترسم‌.
من از سطح سيماني قرن مي ترسم‌.
بيا تا نترسم من از شهرهايي كه خاك سياشان چراگاه
جرثقيل است‌.
مرا باز كن مثل يك در به روي هبوط گلابي در اين عصر
معراج پولاد.
مرا خواب كن زير يك شاخه دور از شب اصطكاك فلزات‌.
اگر كاشف معدن صبح آمد، صدا كن مرا.


و من‌، در طلوع گل ياسي از پشت انگشت هاي تو،
بيدار خواهم شد.
و آن وقت
حكايت كن از بمب هايي كه من خواب بودم‌، و افتاد.
حكايت كن از گونه هايي كه من خواب بودم‌، و تر شد.
بگو چند مرغابي از روي دريا پريدند.
در آن گيروداري كه چرخ زره پوش از روي روياي كودك
گذر داشت
قناري نخ زرد آواز خود را به پاي چه احساس آسايشي
بست‌.
بگو در بنادر چه اجناس معصومي از راه وارد شد.
چه علمي به موسيقي مثبت بوي باروت پي برد.
چه ادراكي از طعم مجهول نان در مذاق رسالت تراويد.

و آن وقت من‌، مثل ايماني از تابش «استوا» گرم‌،
تو را در سرآغاز يك باغ خواهم نشانيد. تو را در سرآغاز يك باغ خواهم نشانيد