سومین شعر از دفتر «ماهیچ، مانگاه» :

باران
اضلاع فراغت را مي شست‌.


من با شن هاي
مرطوب عزيمت بازي مي كردم
و خواب سفرهاي منقش مي ديدم‌.
من قاتي آزادي شن ها بودم‌.
من
دلتنگ
بودم‌.
در باغ
يك سفره مانوس
پهن
بود.
چيزي وسط سفره‌، شبيه
ادراك منور:
يك خوشه انگور
روي همه شايبه را پوشيد.
تعمير سكوت
گيجم كرد.
ديدم كه درخت ، هست‌.


وقتي كه درخت هست
پيداست كه بايد بود،
بايد بود
و رد روايت را
تا متن سپيد
دنبال
كرد.
اما
اي ياس ملون‌!