چهارمين شعر از دفتر «زندگي خواب ها» :



سايه دراز لنگر ساعت
روي بيابان بي پايان در نوسان بود:


مي آمد، مي رفت‌.
مي آمد، مي رفت‌.
و من روي شن هاي روشن بيابان
تصوير خواب كوتاهم را مي كشيدم‌،
خوابي كه گرمي دوزخ را نوشيده بود
و در هوايش زندگي ام آب شد.
خوابي كه چون پايان يافت
من به پايان خودم رسيدم‌.

من تصوير خوابم را مي كشيدم
و چشمانم نوسان لنگر ساعت را در بهت خودش گم كرده بود.
چه گونه مي شد در رگ هاي بي فضاي اين تصوير
همه گرمي خواب دوشين را ريخت؟
تصويرم را كشيدم
چيزي گم شده بود.
روي خودم خم شد:
حفره اي در هستي من دهان گشود.

سايه دراز لنگر ساعت


روي بيابان بي پايان در نوسان بود
و من كنار تصوير زنده خوابم بودم‌.
تصويري كه رگ هايش در ابديت مي تپيد
و ريشه نگاهم در تار و پودش مي سوخت‌.
اين بار
هنگامي كه سايه لنگر ساعت
از روي تصوير جان گرفته من گذشت
بر شن هاي روشن بيابان چيزي نبود.
فرياد زدم‌:
تصوير را باز ده‌!
و صدايم چون مشتي غبار فرو نشست‌.

سايه دراز لنگر ساعت
روي بيابان بي پايان در نوسان بود:
مي آمد، مي رفت‌.
مي آمد، مي رفت‌.
و نگاه انساني به دنبالش مي دويد.



بازديد : 1140 بار

کلمات کليدي : سهراب سپهري زندگي خواب ها يادبود