دهمين شعر از دفتر «زندگي خواب ها» :



مرداب اتاقم كدر شده بود
و من زمزمه خون را در رگ هايم مي شنيدم‌.


زندگي ام در تاريكي ژرفي مي گذشت‌.
اين تاريكي‌، طرح وجودم را روشن مي كرد.

در باز شد
و او با فانوسش به درون وزيد.
زيبايي رها شده اي بود
و من ديده به راهش بودم‌:
روياي بي شكل زندگي ام بود.
عطري در چشمم زمزمه كرد.
رگ هايم از تپش افتاد.
همه رشته هايي كه مرا به من نشان مي داد
در شعله فانوسش سوخت‌:
زمان در من نمي گذشت‌.
شور برهنه اي بودم‌.

او فانوسش را به فضا آويخت‌.
مرا در روشن ها مي جست‌.
تار و پود اتاقم را پيمود


و به من ره نيافت‌.
نسيمي شعله فانوس را نوشيد.

وزشي مي گذشت
و من در طرحي جا مي گرفتم‌،
در تاريكي ژرف اتاقم پيدا مي شدم‌.
پيدا، براي كه؟
او ديگر نبود.
آيا با روح تاريك اتاق آميخت؟
عطري در گرمي رگ هايم جابه جا مي شد.
حس كردم با هستي گمشده اش مرا مي نگرد
و من چه بيهوده مكان را مي كاوم‌:
آني گم شده بود.



بازديد : 1215 بار

کلمات کليدي : سهراب سپهري زندگي خواب ها لحظه گمشده