هشتمين شعر از دفتر «آوار آفتاب» :



در نهفته ترين باغ ها ، دستم ميوه چيد.
و اينك ، شاخه نزديك ! از سر انگشتم پروا مكن‌.


بي تابي انگشتانم شور ربايش نيست ، عطش آشنايي است‌.
درخشش ميوه ! درخشان تر.
وسوسه چيدن در فراموشي دستم پوسيد.
دورترين آب
ريزش خود را به راهم فشاند.
پنهان ترين سنگ
سايه اش را به پايم ريخت‌.
و من ، شاخه نزديك !
از آب گذشتم ، از سايه بدر رفتم‌.
رفتم ، غرورم را بر ستيغ عقاب‌- آشيان شكستم
و اينك ، در خميدگي فروتني‌، به پاي تو مانده ام‌.
خم شو ، شاخه نزديك‌!



بازديد : 1029 بار

کلمات کليدي : سهراب سپهري آوار آفتاب اي نزديك