بيست و دومين شعر از دفتر «آوار آفتاب» :



دريچه باز قفس بر تازگي باغ ها سر انگيز است‌.
اما ، بال از جنبش رسته است‌.


وسوسه چمن ها بيهوده است‌.
ميان پرنده و پرواز ، فراموشي بال و پر است‌.
در چشم پرنده قطره بينايي است :
ساقه به بالا مي رود . ميوه فرو مي افتد.دگرگوني غمناك
است‌.
نور ، آلودگي است‌. نوسان ، آلودگي است‌. رفتن ، آلودگي‌.
پرنده در خواب بال و پرش تنها مانده است‌.
چشمانش پرتوي ميوه ها را مي راند.
سرودش بر زير وبم شاخه ها پيشي گرفته است‌.
سرشاري اش قفس را مي لرزاند.
نسيم ، هوا را مي شكند: دريچه قفس بي تاب است.



بازديد : 841 بار

کلمات کليدي : سهراب سپهري آوار آفتاب برتر از پرواز