دهمين شعر از دفتر «شرق اندوه» :



نه تو مي پايي‌، و نه كوه‌. ميوه اين باغ‌: اندوه‌، اندوه‌.
گل بتراود غم‌، تشنه سبويي تو. افتد گل‌، بويي تو.


اين پيچك شوق ، آبش ده‌، سيرابش كن‌. آن كودك ترس‌،
قصه بخوان‌، خوابش كن‌.
اين لاله هوش ، از ساقه بچين‌. پرپر شد، بشود. چشم خدا
تر شد ، بشود.
و خدا از تو نه بالاتر. ني ، تنهاتر ، تنهاتر.
بالاها، پستي ها يكسان بين‌. پيدا نه‌، پنهان بين‌.
بالي نيست‌، آيت پروازي هست‌. كس نيست ، رشته آوازي
هست‌.
پژواكي : رويايي پر زد رفت‌. شلپويي‌: رازي بود، در زد و
رفت‌.
انديشه : كاهي بود، در آخور ما كردند. تنهايي‌: آبشخور ما
كردند.
اين آب روان ، ما ساده تريم‌. اين سايه‌، افتاده تريم‌.
نه تو مي پايي‌، و نه من‌، ديده تر بگشا. مرگ آمد، در
بگشا.

 



بازديد : 802 بار

کلمات کليدي : سهراب سپهري شرق اندوه پاراه